8/9/2008 ·

Bir yazı okudum ve sizinde okumak isteyebileceğinizi düşündüm

BENİM ŞEHRİM ,BENİM HAYATIM

Cnn'de 'my city , my life'(benim şehrim , benim hayatım) adlı bir program başladı.Değişik 
memleketlerden gazeteciler, tv cileridoğup büyüdükleri yaşadıkları şehri anlatıyorlar.
  Bu programı seyrederken içinde bulunduğum acıklı durumu fark ettim;
Şimdi olurda bana CNN'den bu programın bir parçasını yapmam teklif edilse ,Ben yapamam..Çünkü artık benim şehrim dolayısıyla ile benim hatıralarım,hayatım elden gitti.
  Benim için artık eski istanbul yok.
Hakikaten iş o hae geldi.İstanbul'un görünüşünden , idare edişinden ,ahalisinden ve bu insanların konuştukları lisan ile hayat tarzlarından memnun değilim.Kebap ve lahmacun
kokan sokaklardan,Arabistan 'ı andıran mahallelerinden ,okumayı,tiyatroya gitmeyi,arabesk dışında müzik dinlemeyi sevmeyen 'hemşehrilerimden' hiç memnun değilim, hatta şikayetçiyim.
  Burada yaşamamın, benim için artık hiç hoş bir tarafı yok.
Halbuki hayatımın ilk 50-55 senesi ne kadar keyifli yaşamıştım buralarda.
  Ondan sonra Özal ve şürekası geldi,İstanbul'un düşüşü başladı.
Şimdi artık dibe vurmak üzere.Hele bu belediye ile, hele bu amansız ve insansız trafik ile.Hele
bu şehrin ırzına geçen inşaatlar ile.artık Haydarpaşa ve sirkeci yok.Yakında AKM 'de yok olacak.Ama arslan gibi metrobüsler va!
  Dünyada her şehrin varoşları vardır ama İstanbu gibi kamilen(baştan aşağı) varoş olanı yoktur.
  Artık kendimi ,haymatlos(vatansız) gibi hissediyorum.
Kusura bakma cnn international ama size yardımcı olamayacağım!
                                              
                                                                                           Güneş Gazetesi
                                                                                                         7 eylül 2008 

Yorum (yok) Yorum yaz!

7/9/2008 ·

son 50 yılın en iyi fotoğrafları bilirisniz büyük ihtimal

  1962 Héctor Rondón Lovera, Venezuella
Sniper tarafından vurulan bir asker son anlarında papaza tutunuyor...




 

1985 Frank Fournier, Fransa
Kolombiya'da 12 yaşındaki Omayra Sanchez, Nevado del Ruiz Yanardağı'nın faaliyete geçmesiyle oluşan enkazın altında kaldı. Onu ayık tutmaya çalışan fotoğrafçının çabalarına rağmen 60 saat sonra bilincini kaybeden genç kız öldü...



1984 Pablo Bartholomew, Hindistan
Hindistan'da Union Carbide adlı ABD şirketinin kimyasal madde fabrikasından sızan zehirli gazlar, binlerce kişinin ölmesine ve sakat kalmasına yol açtı.
1980 Michael Wells, İngiltere
Uganda'da açlıktan ölmek üzere olan bir çocuk ve bir misyoner.

1963 Malcolm W. Browne, ABD
Budist rahip Thich Quang Duc, Güney Vietnam Hükümeti'nin din adamlarına eziyet etmesini kendini yakarak protesto ediyor. Rahip yanarak ölürken hiç ses çıkarmadı ve kıpırdamadı

1957 Douglas Martin, ABD.
ABD'de sadece beyaz öğrencilerin devam ettiği Harry Harding Lisesi'ne kabul edilen ilk siyah öğrencilerden Dorothy Counts'ın okuldaki ilk günü. Tacizlere sadece 4 gün dayanabilmişti

Yorum (yok) Yorum yaz!

7/9/2008 ·

eee ilk ben anatayım o zaman:D

Ben mesela hep düşünürüüm.Bu hayat niye böyle adaletsiz  kimileri köpek  gibi çalışır kimileride baba parasıla 'oohoo olum ben bunu aldıım bugun ' gibisinden burnu havada konuşur yane uyuz olurum ama çalışan hayatı bilen ve düzgün insanlara bayılırım ya ama bu devirde gerçekten kötü.Hele de gençlik of çoook kötüü bu devirdeki gençliğin çoğu başka yerleriyle düşünüyo  kimse nasıl kendimi geliştiririm nasıl faydalı biri olurum demiyo mesela dershaneler çoğu kişi sırf ortam için gidiyo üniversiteliler mesela çoğu ortam için gidiyo ve verilen fırsatı buyuk bi çoğunluk değerlendirmiyo NiE çünkü zorluk nedir bilmiyolar  neyse ben konuşursam susmam devamını siz getirin...(çok düzgün iyi  sıradan gibi gözüken bi yazı oldu gibime geldi ama paylaşmak istedim)

Yorum (1) Yorum yaz!